ab

Onzichtbaar ‘slecht ziend’ vraagt meer begrip.

Heemstede - Niet meer voor arrogant versleten te worden, dat is de achterliggende reden voor Heemstedenaar Ab Vriethoff om begrip te krijgen voor zijn handicap. Mensen begrijpen niks van zijn lastige aandoening omdat hij er handig mee omgaat. Dat leer je wel als je vanaf je dertiende een oogaandoening hebt, waarbij je zicht mist op het centrale deel van je netvlies.

Net waar je het scherpste kan zien, krijg je warrelende kegeltjes en staafjes als beeld. Zelfs `s nachts gaat dat door. Kegeltjes nemen kleuren en contrast waar en zijn nodig om details goed te kunnen zien. Omdat er in de macula zo veel kegeltjes bij elkaar liggen, zien we met dit deel van het netvlies het scherpst. De macula zorgt ervoor dat het mogelijk is dat we kunnen lezen, autorijden of een gezicht kunnen herkennen.

Lezen kan Ab vergeten, alhoewel hij toch zijn rechtenstudie volbracht. Gezichten herkennen is bijna onmogelijk en dat geeft veel misverstanden.

Zo beschrijft hij in zijn boek hoe hij ooit voorzitter werd van een ouderenraad, kennis maakt met een aardige vrouwelijke bestuurslid die hem de volgende ochtend joviaal begroet bij de groenteman.

Ab herkent haar totaal niet terwijl hij die avond overduidelijk verteld heeft wat zijn benoeming in de weg zou staan, maar iedereen accepteerde. Hij had duidelijk uitgelegd hoe moeilijk hij mensen herkende, eigenlijk niet herkende en het heeft weken geduurd voordat er bij die mevrouw enig begrip was. Daar heb je het: “Wat een verwaande kwast zeg.” Ab had er nog zo voor gewaarschuwd.

Maar Ab maakt het de interviewer ook niet gemakkelijk, uitkijkend vanuit zijn fraaie appartement over de Heemsteedse haven, praat hij over de plannen van het Havenlab. Kijk daar bij het Zilveren Kruis gebouw komt een restaurant, waar ze nu die kerstbomen verkopen, zie je die caravan, daar kan op vrijdag een visboer staan, om maar wat te noemen. Hij doet alsof hij alles ziet, hij weet het alleen maar, ziet er niks van, maar weet precies waarover hij praat. Heeft geen kerstboom gezien! Dat weten is een soort kijken voor hem, mensen snappen er niks van. Hij geeft ruiterlijk toe dat hij mensen soms verwart met zijn wijze van erover te praten alsof hij het ziet.

Na een opleiding tot banketbakker studeerde hij rechten aan de VU in Amsterdam en werd advocaat. Enkele jaren later ontwikkelde hij zich tot pleitbezorger van gehandicapten.

Na directeur te zijn geweest van een Rotterdamse organisatie die de belangen van gehandicapten in en rond Rotterdam behartigde, werd hij later de eerste fulltime voorzitter van de Nederlandse Gehandicaptenraad. In die laatste hoedanigheid sprak hij in 1992 de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe.

Een ventje van 12 jaar met dezelfde oogaandoening als Ab Vriethoff is de aanleiding geweest om het boek ‘Kijk’ te gaan schrijven. “Mijn oogarts vertelde over hem. Het jochie wilde niets liever dan zijn ‘cluppie’ Ajax te zien spelen, zoals ik altijd naar mijn ‘cluppie’ Feyenoord ga. Ik heb de oogarts gezegd dat hij die jongen mijn speciale Feyenoordbril moet aanraden. Het doet mij deugd dat hij nu in de Arena kan gaan kijken. Ik blijf wel naar de Kuip gaan!”

Ab schenkt veel aandacht in zijn boek aan hulpmiddelen als brillen, loepen en koeienletters, op papier en digitaal.

Vrijdagmiddag 21 december presenteerde Ab Vriethoff het eerste exemplaar van zijn boek ‘Kijk’ bij Boekhandel Blokker en daar is het vanaf nu te koop.

Ton van den Brink (de Heemsteder)